Zaimki dzierżawcze po hiszpańsku: mi, tu, su, mío, tuyo, suyo
Poznaj dwie grupy hiszpańskich form dzierżawczych, naucz się dopasowywać je do posiadanej rzeczy i zobacz, kiedy powiedzieć mi casa, a kiedy la mía.
Po tej lekcji: wskażesz, do kogo coś należy, wybierzesz formę przed rzeczownikiem i zastąpisz rzeczownik formą typu el mío lub la tuya.
Do czego służą posesivos?
Formy dzierżawcze, po hiszpańsku posesivos, określają przynależność. Odpowiadają na pytanie:
W języku polskim powiemy „mój”, „twój”, „jego” albo „nasz”. W hiszpańskim wybór formy zależy nie tylko od właściciela, lecz także od rodzaju i liczby posiadanej rzeczy.
Dwa rodzaje form dzierżawczych
W praktyce najłatwiej rozróżnić formy stojące przed rzeczownikiem oraz formy akcentowane, które mogą pojawić się po rzeczowniku lub samodzielnie.
Forma nieakcentowana
Łączy się z rzeczownikiem i zwykle stoi przed nim.
- mi coche — mój samochód
- tu perro — twój pies
- nuestra casa — nasz dom
Forma akcentowana
Może stać po rzeczowniku albo zastąpić rzeczownik.
- un amigo vuestro — wasz przyjaciel
- Es nuestro. — Jest nasz.
- La mejor es la suya. — Najlepsza jest jej/jego.
Forma nieakcentowana
Ta forma nie występuje samodzielnie. Stawiamy ją przed rzeczą, osobą lub zwierzęciem, których przynależność określamy.
| Właściciel | Liczba pojedyncza | Liczba mnoga | Przykład |
|---|---|---|---|
| yo | mi | mis | mi libro / mis libros |
| tú | tu | tus | tu casa / tus casas |
| él, ella, usted | su | sus | su coche / sus coches |
| nosotros/as | nuestro, nuestra | nuestros, nuestras | nuestra amiga / nuestros amigos |
| vosotros/as | vuestro, vuestra | vuestros, vuestras | vuestro profesor / vuestras clases |
| ellos, ellas, ustedes | su | sus | su escuela / sus escuelas |
Ważne: mi, tu, su zmieniają się tylko w liczbie: mi/mis, tu/tus, su/sus. Nie mają osobnej formy męskiej i żeńskiej.
Mi hermano i mi hermana — w obu przykładach używamy mi.
Forma akcentowana
Forma akcentowana może występować po rzeczowniku, np. un amigo mío, albo samodzielnie, np. El coche es mío. Gdy zastępuje rzeczownik, często łączy się z rodzajnikiem: el mío, la tuya, los nuestros.
| Właściciel | Rodzaj męski | Rodzaj żeński | Przykład |
|---|---|---|---|
| yo | mío, míos | mía, mías | Este libro es mío. |
| tú | tuyo, tuyos | tuya, tuyas | La mochila es tuya. |
| él, ella, usted | suyo, suyos | suya, suyas | Es una amiga suya. |
| nosotros/as | nuestro, nuestros | nuestra, nuestras | La casa es nuestra. |
| vosotros/as | vuestro, vuestros | vuestra, vuestras | Estos asientos son vuestros. |
| ellos, ellas, ustedes | suyo, suyos | suya, suyas | Las maletas son suyas. |
Porównaj:
Es mi libro. — To moja książka.
El libro es mío. — Książka jest moja.
Mi libro es nuevo, pero el tuyo es antiguo. — Moja książka jest nowa, ale twoja jest stara.
Trzy ważne zasady
1. Zgodność z rzeczą
Forma zgadza się z posiadaną rzeczą, nie z płcią właściciela: La casa de Pedro es suya, ponieważ casa jest rodzaju żeńskiego.
2. Wieloznaczne su
Su może znaczyć „jego”, „jej”, „Pana/Pani”, „ich” lub „Państwa”. Gdy kontekst nie wystarcza, użyj de él, de ella, de usted itd.
3. Tu bez akcentu
Tu casa znaczy „twój dom”, ale tú z akcentem jest zaimkiem osobowym: Tú vives aquí.
4. Vuestro i su
Vuestro łączy się z vosotros i jest typowe głównie dla Hiszpanii. Przy ustedes używamy su/sus.
Wybierz właściwą formę
- Yo tengo una bicicleta. Es ___ bicicleta. (mi / mía)
- Esta chaqueta pertenece a Ana. Es ___. (su / suya)
- Nosotros vivimos aquí. Esta es ___ casa. (nuestra / nuestras)
- ¿Son estos los libros de vosotros? Sí, son ___. (vuestros / vuestro)
- Tú tienes dos perros. Son ___ perros. (tus / tuyos)
- Mi móvil es nuevo, pero ___ es antiguo. (tu / el tuyo)
- Pedro tiene una hermana. Marta es ___ hermana. (su / suya)
- Estas maletas pertenecen a ellos. Son ___. (sus / suyas)
Sprawdź odpowiedzi
1. mi · 2. suya · 3. nuestra · 4. vuestros
5. tus · 6. el tuyo · 7. su · 8. suyas
Ćwicz gramatykę w praktyce
Jeśli chcesz utrwalić zaimki i inne podstawowe zagadnienia A1–A2 na przykładach i ćwiczeniach, zobacz „Gramatykę hiszpańską w praktyce”.